سینا ارزانی

اینستاگرام

دیگه هممون خوب میدونیم اونهایی که نشستند اینستاگرام رو طراحی کردن چقدر خوب کارشون رو بلد بودن. قشنگ هی دوپامین پشت دوپامین بابت هیچ !‌ ریل پشت ریل. استوری پشت استوری. سر همین نزدیک به دو سالی هست شخصا ازش فاصله گرفتم و اکانت شخصی ام رو توش غیرفعال کردم. واقعا دور بودن ازش فوق العاده است. به جز اینکه ارتباطت رو با اکثر دوستهات شاید از دست بدی و کمرنگ تر بشه. حتی با اینکه سعی کردم از طریق کانال های دیگه ارتباطم رو باهاشون حفظ کنم اما این دوپامین کوفتی باعث میشه اونها ناخوداگاه اونور باشن و به آدم مثل یک پیری که بلد نیست از اونها استفاده کنه بهت نگاه کنند! یک چند وقتیه دارم فکر میکنم برگردم فعالش کنم. اما نه اون مدلی که…

یک داستان جدید واسه شارژ

یکی از دلایلی که هنوز با ساعت های واقعا هوشمند مثل اپل واچ ارتباط نگرفتم داستان شارژ هر روزشون هست. چه معنی داره آدم هر شب ساعتش رو از دستش باز کنه بزنه تو شارژ! ساعتی که قراره مثلا خواب های من رو هم رصد کنه برام. خودمون کم وسیله واسه شارژ داریم هی باید حواسمون باشه شارژشون پر باشه. یک چی دیگه هم ببندیم دستمون که هی یادمون باشه درش بیاریم بزنیم تو شارژ. شارژ گوشی ، دوربین ، لپتاپ ، جاروبرقی ،‌ دسته های ایکس باکس و نمیدونم هر وسیله دیگه که وقتی لازمشون داریم یهو میبینیم شارژشون تموم شده. باز خوبه چند سالی است به لطف زور اتحادیه اروپا و ... تقریبا همه مجبور شدن به USB C سوییچ کنند. (از محدود کارهای مفیدشون) به…

نوستالژی سرعت

من هی میخوام نیام اینجا از نوستالژی ها بنویسم اما فکر کنم به یک سنی رسیدم که به اندازه کافی نوستالژی واسه یادآوری دارم. شخصا به نظرم نوستالژی چیز خوبی نیست. گذشته همیشه بدتر بوده و آینده همیشه روشن تر و بهتر هست. به عنوان یک گیک که صد در صد. تکنولوژی هایی که هر روز میاد همیشه n برابر از گذشته بهتر جذاب تر و دردسترس تر هست. به شخصه هیچ وقت حسرت نوستالژی نخوردم همیشه میگم چه خوب شد اون روزها گذشت! اما تا دلتون بخواد حسرت میخورم چرا تو آینده بدنیا نیومدم. آینده ای که تونستیم عمرمون رو به اندازه کافی طولانی کنیم که حوصلمون دیگه سر بره. آینده ای که سفرهای بین ستاره ای در دسترس شده. خلاصه شبیه فیلم های تخیلی. تنها امید…